Het portret volgt Tijs in een periode van creatieve zoektocht. Vanuit zijn repetitiestudio waar hij zijn unieke instrumenten bespeelt evolueert de ruimte naar een meer innerlijke, geïsoleerde wereld. Via abstracte beelden, geluid en reflectieve momenten op een dak en in zijn appartement, ontstaat een portret van een maker die niet precies weet waar hij naartoe wil, maar die elke dag blijft werken aan iets dat nog geen duidelijke vorm heeft. Hij heeft een gevoel dat hij nu enkel nog moet zien te vertalen naar de zintuigelijke wereld. De film gaat niet over succes, maar over het proces tussen begin en bestemming.